خدا مرحم تمام درد هاست.هر چه عمق خراشهای وجودت بیشتر باشد .خدا برای پر کردن ان بیشتر در وجودت جای می گیرد.

خدا مرحم تمام درد هاست.هر چه عمق خراشهای وجودت بیشتر باشد .خدا برای پر کردن ان بیشتر در وجودت جای می گیرد.

قلب احمق در دهان اوودهان حکیم در قلب اوست.

یه سوال مشترکی هست بین مردم که چرا بعضی بدبخت بیچاره ها تو همین دنیا مجازات میشند,اما یه سری هر گناهی دلشون میخواد می کنند وروز به روز هم پیشرفت می کنند.پس عدا لت خدا کجاست. حاج محسن قراءتی جواب شما را این طور می دهند. ادم ها سه دسته اند,  عینک"ملحفه"فرش, وقتی یک لکه چای بنیشیند روی عینکت بلافاصله  انرا پاک می کنید. وقتی همان لک بنیشیند روی ملحفه میگذاری سر ماه که لباسها وملحفه ها جمع شد.همه را با هم با چنگ می شویی وقتیهان لکه بنیشیند روی فر ش می گذاری سر سال با دسته بیل به جانش میافتی , خدا هم با بنده های مو منش این طور رفتا ر می کند.بنده های پاک وزلال اجایشان روی چشم است.   تا خطا کردند, بلا فاصله حالشان را می گیرد.البته در دنیا وخفیف ,دیگران را به موقعش تنبیه می کند. ان هم با چنگ , وان گردن کلفت هایش را می گذارد ,تا چرک هایشان جمع شود.(قران کریم: ما به کافران مهلت می دهیم .تا بر کفر خویش بیافزایند. ) وسر سال یا قیامت ,یا هم دنیا وقیامت  حسابی با دسته بیل از شرمندگی شان در بیاید.

به خاطر تمام لحظه هایی که تو با من بودی و من فکر میکردم تنها هستم.به خاطر تمام ندی. ومننثانیه هایی که منتظرم میماندی. ومن نمیامدم.,مرا ببخش.به خاطرتمام روزهایی  که تو برای من بهترین  ها را خواستی ومن  برای رسیدن به بدترین ها نا امیدت کردم.  به خاطر تمام در هایی که کو بیدم. وهیچ کدام در خانه ی تو نبود ,,مرا ببخش. به خاطر تمام لحظه هایی که  ماهی قلب من خلاف جریان مسیر تو حر کت می کرد.وپرنده ی روح من پرواز نمی کرد. ودر اسمان رسیدن به تو گم نمی شد.مرا ببخش, به خاطر تمام گله هایم!

زینب جان ! شرمنده ایم که بهای حسینی شدن ما,بی حسین شدن تو بود.وشرمنده تر انکه تو بی حسین شدی وما  حسینی نسدیم.

نمونه ی دیگر دراز زنان راهپمای انهابه رهبری امام خمینی که از رشد سیاسی زنان پاک دامن است.که با حفظ عفت و نجابت  خود وباحضور کارامد خوددر مقاطع حساس تاریخی با مسولیت سیلسی وانقلابی,وشرعی خود را به انجام رساندند.و گریه های ما بر مصیبت های امام حسین (ع)  یک نو ع شرکت در حماسه است.وهیچ کس مثل امام شایسته ی گریه نیست .ما در خیلی از مساله های پیش پا افتاده زندگیمان به راحتی اشک میریزیم .ولی وقتی د ر روضه ی امام شرکت میکنیم.اصلا گریه مان نمیاید.چرا? به خاطر اینکه  هنوز هم راه امام را درک  نکردیم.و امام خود را نشناختیم.هنوز چیزهای دیگر برایمان مهم تر است.پس بیاییداشکهایمان را خرج اولاد محمد  (ص) کنیم.زیرا امام شایستگی ان رادارد. که خود وراهش جاودانه شود.

بانویی که به همرا ه شوهر خود به کربلا امد. وحتی اسیر هم شد.وزنان بیداری که بعد از واقعه ی کربلا با احساس های پاک خود جو را برای بر کناری اوباش کربلا از حکومت فراهم میکردند.واین زنان در هر فرصتی جریان را به سمت  رسالت انقلابی خود سوق میدادند. وهمچنان مرثیه سرایی میکردند. که همگان را تحت تاثیر خود قرار میدادند. واینان جایگاهی بس رفیع همانند شوهران خود نزد خدایمتعالی دارند.

هر کسی انسانی رااز گمراهی به معرفت حق فرا بخواند.واورا اجابت کند.اجری مانند ازاد کردن بنده دارد.